Het ging lange tijd goed. Uitstekend zelfd, maar afgelopen maand kwam er plots de klad in.  De teller blijft nu hangen, vanaf mijn "telefoon" kan ik thans geen berichten meer zenden en als ik aan het weblogbeheer vragen stel krijg ik geen antwoord.  Nou ja, dan maar een noodsprong maken en elders verder gaan.

Jammer, hxe9xe9l jammer, maar het is niet anders en er is (wellicht tijdelijk, totdat ik weer als vanouds van dit web.log.nl gebruik kan maken) nu gekozen voor blogspot en daarom kunt u in het vervolg mijn berichten lezen op willemdeschaker.blogspot.com. Aldaar zullen als vanouds weer berichten, rapporten, foto's, filmpjes en andere aardige zaken te lezen en te zien zijn.

Dus nogmaals: willemdeschaker.blogspot.com

Tot daar.

Aldus…………..

Tja, door enige storing bij het web-log een tijdje geen berichten kunnen plaatsen en ook nu is het e.e.a. niet optimaal. Zoals de fotox92s die ik netjes met de juiste onderschriften had geplaatst, anders op het log tevoorschijn komen en ook het eivel dat ik het log niet met berichten van buiten af kon aanvullen. 

    Eend op S. Bernardo

Bakkerij Leurgans    Fontijn op Meer van Genxe9ve     

          Jaxefr na Aktie

Biella    Tekenaar in aktie       

Helaas, maar een lelijker strandplaats ken ik niet. De oerlijke zuilen zullen mij hier voortaan wel weghouden, denk ik.

In het Meer van Genxe9ve zwemmen eendjes. En eendjes, daar zijn we gek op!

Zoals ik een paar dagen geleden al schreef; Frankrijk is helemaal zijn eigenheid aan het verliezen. Nee, dan Zwitserland, en misschien wel in het bijzonder Genxe8ve!
Inmiddels rijden we Aosta uit over de SS 26 en houden eerst de borden Torino aan. Het weer is half bewolkt en hoe verder we komen hoe neveliger het wordt, terwijl, als je de SS 26 volgt, je even voor Ivrea langs een prachtig fort komt dat vanaf de snelweg niet of nauwelijks is te zien omdat die daar door een lange tunnel gaat.
Genxe8ve dus, net Amsterdam, en Zwitserland, dat niet te lijden heeft onder de martelende regelzucht vanuit "Europa" en daardoor redelijk gevrijwaard blijft van de verkeersdrempeldictatuur. Vanuit Ivrea, of eigenlijk even daarvoor, als we net Piemonte binnenrijden waar dus eigenlijk het echte Italixeb begint, buigen we af en gaan een bergruggetje over om dan in Biella te komen, een stad waar ik twee keer eerder ben geweest. De eerste keer in 1988, toen ik midden in de stad een paar paletten kaas ben wezen lossen en eind jaren negentig, toen ik met Jaap, een vriend die op die rit met mij mee was, er een hele dag doorgestruind heb omdat ik meer dan een dag moest wachten op een lading. Nu lopen we door de Via Italia, een lange winkelstraat met een galerij en ik probeer het pleintje te vinden waar ik ooit de kaas heb gelost, maar tevergeefs.
Ook op het gebied van de in Europa alom heersende veiligheidsziekte vormt het eigenwijze Zwitserland een verademende uitzondering. Erg veel wordt overgelaten aan de eigen verantwoordelijkheid van het individu wat in hoge mate de het gevoel van vrijheid bevorderd. Ook wat dat betreft: een oase in de europese regelwoestijn.
Rond het middaguur vertrekken we uit Biella en pruttelen richting Arona, over Gattinare en Romagnola Sesio. Om even voor tweexebn parkeren we de eend aan (en niet in!!)het Lago Magiorre en blijven er wat rondscharrelen tot een uur of vijf.
Zelfs in de vier lagen diepe parkeergarage van Genxe8ve was het goed toeven en je moet jezelf er toe zetten die te verlaten omdat er uit de luidsprekers de mooiste muziek komt: pianoconcerten van Mozart, Beethoven en andere groten uit een ver verleden met een bijkomend positief effect dat het de criminaliteit tot nagenoeg nul verminderd.
In Arona kwamen we een kunstenaar tegen die aan de rand van het meer tegen een geringe betaling portretten tekende van voorbijgangers en met zachte dwang verzocht ik mijn ega voor hem plaats te nemen waarna hij een geweldig mooi portret van haar maakte.
Oh, ja, tot slot nog even die Gran San Bernardo van gisteren -niet te verwarren met de San Bernardino die heel ergens anders in Zwitserland ligt- die, net als de Mont Genis en de Simplon, door of onder leiding van Napoleon werd aangelegd: onze eend mag dan wel een beetje vreemd voertuig zijn geweest die deze pas overkwam; ene Hanibal deed het honderden jaren eerder met een leger olifanten (en in 1910 met xe9xe9n olifant nog eens nagedaan) en ik stel mij dan zo voor hoe en wat zoiets toch geweest moet zijn. En wat zullen die dikkerts gehijgt en met hun slurfen naar adem gesnakt hebben!
Vanuit Arona snorren we met de tevreden klinkende eend langs het Lago naar boven en passeren, met name in Stresa, verschrikkelijk mooie hotels waar je vermoedelijk een aanzienlijke overnachtingsprijs betaald, maar mooi zijn ze; het kleurenpalet van schilderwerk en balkonbloemen, trouwens, heel de flora rond het meer, bestaande uit palmen, blauwe, witte en rose hortensias, oranje mombretia's, alle kleuren pelargoniums, enorme hoeveelheden oleanders, rozen en nog veel meer, ja, waarlijk, te veel om op te noemen, maken een ritje tot een oogstrelende genieting. Even vxf3xf3r Verbania gaan we een paar kilometer richting Simplon en vinden een gezellige herberg en in de avonduren eten we gezellig met onze zoon en zijn vriendin die in de buurt met "haar" familie op een camping staat en die we weer later op de avond ook weer treffen als we meegaan en een poosje voor de tent zitten. Even voor middennacht lopen we nog even naar het meer en genieten van de enorme twinkeling die vanuit de overzijnde van het meer tot ons komt. Dan waggelen we door het donker met de eend naar onze herberg die er donker bij ligt en via de nachtingang bereiken we onze kamer. Zou het soms komen omdat italianen zich weinig tot niets aantrekken van de uit Brussel komende regelstortvloed en verder wars zijn van amerikaanse invloeden dat het hier zo goed toeven is? Dat je hier alleen maar Italiaanse "risto's" ziet? Dat ze hier italiaans, en louter italiaans spreken? En aldus overpijnzend op mijn leger sukkel ik in slaap, met de tekening van de kunstenaar op mijn netvlies en onwillekeurig denk ik dan aan het muziekstuk van Rossini: la donna del lago.

Aldus schreef ome Willem.

Heel lang geleden was hij nog rood, lelijk rood zelfs, maar later kreeg hij wat witte strepen. Omdat we de afgelopen dagen, waarin de dag inbegrepen dat zo ongeveer heel Nederland naar zijn eigen ondergang heeft zitten koekeloeren, ons onderdak hadden nabij Genxe8ve hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt de stad maar eens aan een onderzoek te onderwerpen, Genxe8ve, de stad van, onder meer Calvin, Jean Calvin en bij ons beter bekend als Johannes Calvijn. Destijds was Genxe8ve een onafhankelijke stadsstaat, door Hueges Bezanson geproclameerd, en enkele decennia later nodigde men de charismatische Calvin uit naar de stad te komen. Deze uit Noyon afkomstige en bij de Sorbonne gestudeerd hebbende Meester in de Rechten heeft ruim twintig jaar zijn stempel op de stad gedrukt en hoewel vaak anders wordt beweerd was hij een zeer ruimdenkend mens, ruimdenkender dan de meeste "calvinisten" van deze tijd want toen het stadsbestuur vanwege de in acht te houden zondagsrust iedere arbeider het werken wilde verbieden kregen ze Calvin daarin niet mee omdat, zo vond hij, je een arbeider niet datgene kon ontzeggen waarmee hij zijn gezin moest onderhouden, maar principieel was deze strijder tegen het destijds roomse gehuichel wel, want toen er een oorlog dreigde met Frankrijk kon men militaire hulp krijgen van het overwegend roomse Lombardije hetgeen door hem resoluut van de hand werd gewezen louter vanwege hun roomse gezindheid en daarmee Principixebler dan de zich principieel en calvinistische noemende SGP die een voorstander is van de NAVO en daarmee een verbond sluit met een islamitisch land als Turkije. Naast nagedachtenis aan Calvin heeft Genxe8ve ook een meer, de Lac Leman, en ook fietsen die geheel gratis door de Geneefse overheid worden verstrekt dus, wij nederlanders, hebben deswege een groot deel van de stad al fietsend gezien. Nadien weer eens over Evian verder gegaan, weer Zwitserland in waar we en passant nog even een duik in het meer namen voor een verkoeling aangezien het meer dan 35 graden was, maar toen, bij Martigny, naar boven.
We hebben hem trouwens laat leren kennen en op zeker moment hebben we, omdat hij reeds de Julier, Albula, Fluela, Susten, Furka en nog een paar hoge bergen beklom, wit geschilderd met rode stippen er op. Later werd hij, zoals een ieder die niet kaal wordt, grijs, muisgrijs en inmiddels is hik de 30 gepasseerd en met deze respectabele leeftijd hebben we met onze oudste (muisgrijze) eend aan het einde van deze dag de Col du Grand San Bernard beklommen en zonder enige krimp kwamen we boven. Boven was er een heerlijke koelte en nadat we daar even een frisse neus haalden lieten we ons vallen, maar inplaats van warmte, gingen we een hevig onweder tegemoet die in Aosta echt begon uit te barsten. Gelukkig vonden we snel een herberg en na een heerlijk maaltijd legden we ons te rusten. Voor de bejaarde eend hebben we een standbeeld alhier aangevraagd. Oh, ja, en winnen van spanjaarden? Dat lukt natuurlijk nimmer in 120 minuten. Daar hebben we zeker (weer) tachtig jaar voor nodig.

Aldus schreef ome Willem.

Respect voor onze oude grijze eend!!
2475 meter!!

Met deze stevige handen aan het stuur toeren wij door Frankrijk!!

Je moet toch wel een beetje een klap van de molen hebben, hoor, om er met een dertigjarig voertuig op uit te trekken, en zeker als het een eend is, een twee-perdeke zoals ze dat in Vlaanderen zeggen. Vlaanderen, daar kwamen we gisteren door toen we vanaf Cadzand-bad vertrokken, maar niet voordat we wat broodjes haalden bij, natuurlijk, bakker Leurgans. We passeerden Maldegen, Eeklo, snorden langs Gent en Oudenaarde en trokken dwars door Ronse en daar verlieten we Vlaanderen om via Lessin en Ath weer dwars door Mons (Bergen) te toeren. Vanuit daar Frankrijk in, via Maubeuge naar Vervins en vandaar naar Riemen, een stad die u tevergeefs op welke kaart dan ook zult aantreffen, of het moet een heel oude en niet-franse zijn omdat Riemen nu eenmaal de oud-nederlandse naam voor Reims is, een stad die u natuurlijk weer wel kent en u nu natuurlijk "oh ja" denkt. Na Riemen deden we nog een klein stukje en toen overnachtten we in een herberg te Chalons. En deze morgen maar weer aardig op tijd op pad, in Vitry en Francois even langs de bakker gegaan en voort ging het. Met onze roodverbrande ruggen, opgelopen afgelopen woensdag op het strand van Cadzand-bad, gingen we verder in de ochtendkoelte en even later ging de zon schuil achter wolken. Er dreigde een stevig onweder, maar we hebben het dakje open kunnen houden en zo doolden wij door met de oude aftandse eend die ons maar niet in de steek laat. Via Brienne le Chateau en Bar sur Aube kwamen we nog ruim voor de middag in Chaumont aan en toen we Langres, of eigenlijk meer Longeau passeerden en daar richting Gray gingen begon de zon weer echt even door te branden. En aangezien dit weer al geruime tijd het franse land in zijn greep heeft waren sommige akkers reeds slachtoffer van het zomerzonnevuur. Nadat we een mooie binnenweg namen, over Dampierre en Rans, kwamen we via een D 31 in Arbois aan. Bij Arbois kun je via Pres les Arbois schitterend naar boven rijden en vandaar nog een langs een paar vreselijk mooie meertjes, onder meer de Lac de Val, en zo kwamen we aan in Saint Laurent waar we een herberg zochten. Echter bleken alle herbergen "vol" te zijn en de oorzaak bleek een xe9xe9n of andere wielertour te zijn die morgen deze streek passeert en schuil gaat onder de naam tour de france, maar eindelijk, nadat ik mij voor de zoveelste keer met mijn verbrande lijf uit de deux chaveaux had gewurmd en bij een passerende herberg om een kamer had gevraagd, had ik geluk. Even na Gex, in het zicht van Geneve, kunnen we nu lekker bijkomen van de iets te lange rit waarbij het erg op valt dat tegenwoordig zelfs in Frankrijk een eend tot de bijzonderheden gaat behoren. Overal en iedereen begint, bij het aanschouwen van ons verhickel, er een praatje over want voor velen was het ooit een eerste voertuig en worden dan ter plekke door nostalgie bevangen. Een ander iets wat mij zorgen baart, is, dat met hier in frankrijk zichzelf aan het verliezen is: eten kun je in amerikaanse hamburgerketens, pizzabakkers of zoiets als de Buffalo Gril danwel thaise resto's terwijl het oer-oude goede franse restaurant meer en meer de steden en straten verlaat, maar ja, de veramerikanisering van Frankrijk dat zijn symbool heeft in Disneyland Paris is eigenlijk al jaren aan de gang. Jammer eigenlijk.

Aldus schreef ome Willem.